|
Prolog
Mit dissen lütten Verteller will ick versoeken, dat wat woll schon dusendmal makt wür, juch to verklorn. Ick will de unvörstellboren Dimensionen von de Fohrt 2004, de Belävnisse und Emotionen von uns drei Fohrers vertellen, dormit alle, de nich in Schweden dorbi wiern, ok verstohn, warüm seit 39 Johren am Wochenend vör de Sünnenwend so väle Minschen um den Vätternsee karjolen.
Wie drei Frünn sünd alle över 50 Johr old, komen ut Meckelbörg Vörpommern und führn all lang und giern mit dat Rad, so richtig mit Power.
Dieter T. ut Kasnevitz is mit 56 Johren uns Alterspräsident. Ut Dabel – wo de Möhl steit – stammt Siggi W. He is so old als ick. Ick, Herbert T. as Schrieversknecht, wohn all 33 Johr in Zirkow up de schöne Insel Rügen. De wichtigste Person is Herlmut B. ut Binz. He betreut uns, is uns Organisator, sorgt för de Verpflegung und is uns Ulknudel. Ohne em löpt nix.
Nun geiht dat oewerst los mit dem Verteller: Toierst de grote Frog: Wo licht de Vätternsee? Dat ist ganz einfach to verklorn.Kiekens man von Mai bet Mitte Juli um Middernacht nach Nurden, denn könnt ji am Horizont dat Nordlicht över Schweden seihen. Genau dor, blots man noch 500 km nürdlicher, dor licht de Vätternsee, so in de Gägend twischen de groten Urte Stockholm und Göteborg.He is de tweitgrötste See von Schweden un de föftgrötste Binnensee von Europa. Mit ene Läng von 130 km is he ein tämlich langgetreckter See. Sin nürdlicher Deil gehürt to den Nationalpark „Tiveden“. Alleen disser Park is ne Reis nach Schweden wirt.
Und um dissen See givt dat jedet Johr dat grötste Radspektakel der Welt.Rund um dissen See geiht ne Strot von 300 km dörch bargige un afweslungsrieke Landschaften. Dörch den See geiht de Götakanal. Dissen Kanal hät de Rüganer Baltasar von Platen ut de Schaproder Gegend utpaldovert un bugt. Un so können wie seggen, dat uns Insel Rügen un de Stadt Motala – Start - und Zielurt von dat grode Radrennen, egentlich son lüt betten tosommen gehüren.
Nu de Fohrtbericht:
Nu geiht de Fohrt los. Am 17.6.2004 schipperten wi mit dat Fährschipp „Sassnitz“ röver na Trelleborg. Denn noch 4 Stunden mit dat Auto in nürdliche Richtung und wie wieren in Motala. Up den Sportplatz bugten wi, so as ümmer, unsere Zelte up und strampelten noch en poor Kilometer mit dat Rad dörch de Gegend. Am annern Morgen güng dat int Informationszentrum. Mit 50 Kronen Schmeergeld pro Näs haren wi denn de Möglichkiet, dat wi in eene Startgruppe führn künnen. Dat wier, woans sich noch rutstellen süll, een goode Investition. Wat ji nu unbedingt noch weiten möten: Wi drei wiern nich de enzigsten Fohrers. Nee !!! 17.500 Radverrückte wiern anmeldt und 16.000 würn dorvon woll an den Start gohn. Damit dat all sine Ordnung hät, hebben de Versanstalters Startergruppen bildt, dat heet, ab 20.00 Uhr towten denn 60 -70 Fohrers alle twei Minuten los up de 300 km Reis. De letzten würn denn Klock 5.00 an denn nächsten Morgen an de Reig.
Bi disse Fohrt geiht dat nich dorüm, wecker die Schnellste is, ne jeder de de 300 km schafft, is de Grötste, und dat wier dit Johr, im Juni 2004, ganz besonners wichtig.Ton Middag gäv dat eenen grooden Pott Kraftnudeln. Disse Nudeln schleppte Dieter schon farig von to Hus mit an. He steiht nämlich up disse Dinger, mit Zucker oder Tomatensoß, dat is egal, rinn in den Magen mötents. Ick bin nich son groten Nudelfründ, aber wat deiht man nich allet für sin Kondition. Wat wie von de Nudeln nich schafften, dorup luerten all de Möwen, Kreigen und Dohlen. För de kunnen wie gor nich schnell genoch afhaugen.
Namiddag wör sick dann up ne lütte Tour am Götakanal noch en betten upwarmt. Giern moken wie hier ne Paus bie de Schlüsentreppen von de Stadt Motala. Wie sünd ümmer wedder begeistert von dat technische Wunner. Nun wull Petrus öwer nich mihr so, as he sull. Dat dröge Wetter wier vorbie. Ton Abendbrot gev dat gratis Regen und dat wür immer gräsiger.
Egal, dat güng nu los. Klock 20.00 Uhr düsten de iersten Fohrers aff. Wie wullen de ierstenStarters verafschieden un güngen dortau to den Start. Petrus har kein Inseihn mit uns, oewer de Stimmung kunn dat nix schaden. Alle Beteiligten wieren mit Lief und Seel dorbie. Langsam güngen wie torüch in unsere Zelte un lechten uns in de Schlopsäck. Wi müssten ierst um 2.24 Uhr starten und wullen uns noch lütt beten upt Uhr leggen. Väl wür dat nich. De Regen trummelte as dull up de Zelte. Uns einzige Sorge wier de Öwerlegung, wat wi woll antrecken sullen bi dat Messweder. Einfach wür dat nich.
Harn wie alles mitbröcht? So genau wüssten wie dat nich.Nu wier dat denn sowiet. Klock 01.00 Uhr upstohn. Half de Ogen noch to, stök ick den Kopp ut dat Zelt. Schwapp har ick 5 Liter Water över den Kopp un den Nacken.Bums, wier ick wok. Ji können juch denken, dat mien Hals nich blot natt, sondern uck bös dick wier. Helmut har nich so recht Lust, uns bie dat Schietweder an den Start tu begleiten, oewer he wull uns ock nich alleen loten. Väle andere Fohrers führten gor nich ierst los. Und so käm dat, dat von de 17500 gemeldeten Radfohrers man blot 15.000´an den Start güngen. 1000 weniger, as in den annern Johren tuvör. Öwer Nacht mök ick mi väle Gedanken doröber, dat bi dat Schietweder för uns blot man eine Möglichkiet gew, nämlich dörchkomen !! Äwer miene Kumpels wullen nich blot so dorbi sin, ne se wullen uk vörn mit mischen. All dat Räden nützte nix, bi uns in Germany wier jo all de Tweete de ierste Verlierer, und dat wull nu ok kein ein sin.
Punkt 02.24 ging dat nu los mit dat Rad. Nix wier mit „weiße Nächte“ im Nurden. Gries hüngen de Wulken von den Häben und dat rägente as ut Emmern. Wie wiern natt as de Katten.Dat iertse grot Spektakel gäw dat all na twee Kilometers an de Brügg över den Götakanal in Motala. Dree nackte Kierls jucheiten dor bie den Dauerrägen rüm und füerten uns an, dat wier ne helle Freud.Wi all wieren messnatt, öwer dat wür nu langsam hell und nach 43 km im Depot Hastholmen holten wi denn doch an, um to frühstücken. Dat rägente nu nich mihr, öwer de Strooten wieren so natt, dat wi immer noch dat ene oder anne Mal ne kolle Dusch von de Riepen von de Vorderlütt awbekämen.
Langsam drögten awer de Plünnen am Liev und endlich bi den Kilometer 79 segen wi em, den See, , links hoge Barge und Felsen, rechts dat düster Water von den Vätternsee. Wat een dulles Beläwnis. Bald wier up de rechte Siet de Schloßruine von dat Brahehus tu seihn. Wi harn öwer gor kein Tid, uns an den Anblick to freugen, öwer dat kloorte nu mihr und mihr up und wi hofften, dat dat so för den ganzen Tag blieben sull. Nu güng dat mit de Bargen los und jeder har so siene Probleme – lütt oder grote – ick mit miene fast 100 Kg Gewicht, müsst mi ganz schön afrackern. Rünner geiht dat denn immer väl beerer.
In Jönköpping am km 108 gäv dat Stamptüffel, de wi as alle Johr mit lange Tähn äten. Dorto gäv dat Wiener Würstchen un Soltgurken. Dat häd uns allen good don. Weil dat utsech, as ob dat dröge Weter an höl, hebben wi de överflüssigen Plünnen uttreckt un bi denn Transportservice afgeben. De Quetschkartüffeln wiern woll gedoopt, denn de Barg hinner Jönköpping in Richtung Fagerhult, führten wi an, als wenn dat gor nicks wier. Un so leten wie denn ok dat Depot in Fagerhult am Km 140 ut und möken uns nächst Pinkelpaus lütt bäten später bien Parkplatz in dat Holt und strampelten denn in Richtung Hjo mit satte 30 km/h.
Dann malürte dat bi den km 160, ein Massensturz, Wie kunn dat passieren? Up de Strot leg all ein ganzet Knäul von Fohrern. Siggi un ick kunnen nich mihr utbögen und wieren mitten mang de Lüt. So schnell kunn kein ein kieken. Ich har miene Fäut ut de Pendolen just rut krägen, as ick mit een fernsehriepen Luftsprung in den Strotengraben landen de. Ick keek nu noh, allens wier noch an dat Live, alle Deel funktionierten noch, also kunn dat wierer gohn. Wi secht man: „Ein Indianer kennt keinen Schmerz“
Mit por lütte Blessuren an dat Knei un an de Schuller gün dat nu wierer. Dat Rad käm ock mit leichte Schäden davon, un so müsst ick mi mit ne „lädierte Gangschaltung und angeknackstet seelischet Gleichgewicht“ de restlichen 140 km angohn. In Hjo, bie den km 178 gäv dat endlch Lasangne un heten Kaffee. Dat wier Balsam för de Seel, aver ick wull egentlich alleen sihn un ok alleen wiererführn.
Dieter un Siggi wulln dat over nich so und se stuckten mi tosomen. Nu, dat wier woll richtig so. Denn nu güng dat mit dat Schietwärer richtig los. Petrus reet den Häben up. Bie 10 Grad und dullen Wind von de Siet haren wie noch god 120 km to führen. Dit sullen de schlimmsten 120 km överhaupt in mien Leben warn. Väle Fohrer scheedten ut. De Strapazen wieren to grot. We sülbst wiern verklamt bet up de Knoken. Blot wenn wie führten , denn wier uns beten warmer. Wie harn bi den km 108 in Jönköpping woll doch to väl Klamotten awlegt.
As wi im Depot Boviken am Km 232 noch up Dieter töben müssten, wiel he up den Topp müsst, legen uns Nerven tämlich blank. Bi so väl Küll un denn noch unnütz töben, dat wier to väl. Am Ingang to den Nationalpark „Tiveden“ hürten wi all von wieden de Prediger von de „Zeugen Jehovas“. Se gehürn to dat Rennen einfach dortau. Se sünd immer dor up ehren Platz am End von een langen Barg. Öwer dit Johr harn se doch nich den richtigen heten Draht na boben in den Häben, denn süss künn he doch woll nich so väl Schietwäder up uns na ünnen schicken. Süss wier in de annern Johren de Fohrt dörch den Nationalpark dat grötzt Beläwnis. Dit Johr keek kein up den wunnerschönen See. Jed ein müsste bannig uppassen, dat he nich de vulle Ladung Water von sienen Vordermann in’t Gesicht kreeg und up de Strat nich to Fall käm. We drei funktionierten as Team bannig good. An de Spitz von de Grupp wesselten wi uns aff un rädten uns good tau. De paar Zuschauers an de Strat harn woll uk Mitleid mit de Fohrers und feuerten uns düchtig an. Up de Brügg över den Hammersundet dachten wi all, de Wind wull uns nich röwer loten, so dull käm he von vörn. Hinner de Brügg in dat Depot Hammersundet am Km 262 wür noch ees düchtig rinhaugt. wie hebben äten as de Schünendöscher un den warmen Bickbeerensaft sopen, wie süs dat käule Water. Dat ded uns bannig goot. Ick müsst an mien Rad noch poor lütte Reparaturen vornähmen un verget natürlich wedder, de Warktücktasch to schluten. Bauz, müsst ick no en paarr Km anholln un torüch, um mienen Schlötel to söken. Ji könen juch denken, dat dat de annern twee Fründn nich so got fünnen. Na dat Depot in Medevi am Km 282 ret uns lütte Grupp denn utenanner. Siggi wull dat noch ens weiten un birste aff. He let den letzten Twischenstop einfach ut.
Wi beie, Dieter un ick, hebben in de letzte Paus noch ees richtig äten un drunken, un dat wier woll doch richtig wesen, denn dat letzte End sull dat noch so richtig in sich hebben. Wi müssten up schmole Nebenstraten mit väle Hukel und Kurven bie dat Schietwäder 5 km miehr as nörig führn. De Wech nehm kein End. Endlich käm Motala in Sicht. Nun künn uns nix mihr passieren. 15 Stunden in`n Sattel.
Nu wiern wi endlich dörch dat Ziel. De Wech wier nu to Enn.Wat ne Freud up beide Sieden. Dat Publikum applaudierte und bewunnerte de „Helden“, de disse Tour bie dat Wärer dörchstohn hebben. De Fohrer, dat se endlich anlangt wiern. Mannich ein Fohrer föl einfach um, he kunn sick nich mehr up de Beinen hollen, öwer glücklich wiern se alle. Dieter un ick hölen uns bie de Hän’n un führten so tosomen öwer den Zielstrich. Ein Reporter seg dat und schickte gliecks live ein Interview öwer den Äther. Man wat wien wi stolz! Dat Interview hürte uns Helmut, de schon sehnsüchtig up uns luerte. Wat ne Freue. Fix paar Fotos mokt un denn aff. Sensor awgäben, Zielfotos maken und de begierte Medaille affholen. Uns Dieter klapperten de Tänn vor Küll, so as bie mie in de Kindheit, wenn wi as Jungs to lang in den See bad harn.
Nu güng dat in Draff in uns Zelte. Heiten Tee mit väl Wodka und goodes Äten leten de Lebensgeister wedder erwachen. Öwer dat Fest duerte nich lang. Wi wiern farig. Inne Nacht schlepen wi deep un fast.
Nu de Nachbedrachtung
Männig ein mag sich fragen, worüm don sich disse Minschen dat an? Marachen um den See rüm, ruinieren eer Gesundheit för nix und wedder nix. Blot ne Medaille, en lumpiges Stück von en Urkund, de ok noch een Vierteljahr spärer mit de Post kümmt. Dat is hier öwer nich de Frag. Dorup kümmt dat gor nich an. Wichtig is, dat man sich sülben testet un siene Grenzen kennen liert.
Wat man sülben det un wat man sülben will, is wichtig, nich dat wat man möt. Eine Frag gifft dat noch tu verklorn. Am Vätternsee in Schweden is dat so schön, weil dat nich blot de dullen Barge und den See gifft, ne, vor allen Dingen sünd dat de välen Minschen, de üm den See rümführn un dat Tosomengehüren, dat möckt froh.
Disse Beläwnisse sind blot möglich, wenn wi all tosomen hollen. Un ji könen juch dorup verloten: 2005, bi de 40 igste Tour sünd wi drei Fohres werrer dorbie.
PS: De 40. Tour is intwischen ok verläden. Bei disse Tour har’n wi en Bombenwäder.De Bedingungen wiern Spitze un all dat Messwäder un de Strapazen ut dat Johr 2004 wiern vergäten.
Un in dat Johr 2006 sün wi werrer dorbie, dat is versproken.
Autor: Herbert Trilk
|